Mario Sacksioni geboren op 9 oktober 1959 te Amsterdam. Zoon van Geertruida Sacksioni-Muller (cheffin bij Lehmann & Co.) en Maurits Sacksioni (journalist bij het Het Vrije Volk Amsterdam/beroepsfotograaf N.F.P.V.). Getrouwd met Jolanda Sacksioni-Koelink, twee dochters Wilma en José (tweeling). Gepassioneerd van fotografie in de aller breedste zin. Woonachtig in de gemeente Heiloo. Ooit begonnen met een Boxje met een filmrolletje (6x9cm zwart/wit) gekregen van vaders ongeveer op 6 jarige leeftijd, de eerste stappen in de wereld van de fotografie. Zelf ontwikkelen en contactafdrukken maken op een zelf gefabriceerd contactkastje van hout (vierkanthouten boxje met een lampje erin waar je het negatief op een glazen plaatje kon leggen met daarover een velletje barietpapier en dan belichten gewoon met schakelaar die je normaal gebruikte om in de huiskamer het licht aan te doen, een timer zat er niet aan, je moest gewoon op je horloge kijken of je het goed belicht had), geweldig wat een ervaring. Als mijn vader weer foto's ging ontwikkelen of afdrukken mocht ik zo nu en dan mee de donkere kamer in (doka) om te bewonderen hoe het nu werkte de analoge fotografie, toen nog zwart/wit. Er werd toe wel al semi kleuren foto's gemaakt, maar dat waren zwart/wit foto's ingkleurd met eiwitlazuur wat wel hele aparte plaatjes opleverde. Ik mocht altijd mee om te kijken en mijn ogen te kost geven, maar uitleggen had toen nog geen zin, want ik was eigenlijk te jong om dat te onthouden, en hij vond dat ik het beter zelf kon uitdokteren, wat ik op dat moment niet van harte nam, nu vele jaren later wel, want door schade en schande wordt je veel wijzer dan alles met de paplepel ingegoten krijgen (ik ben eigenlijk heel dankbaar dat ik het zelf heb moeten uitvinden). Op mijn veertiende was mijn vader overleden, toen zat ik net op de Grafische School Haarlem 1e klas. En dan is er plotseling een Doka en vele camera's, en die laat je niet staan om ongebruikt oud te laten worden. Dus het experimenteren begon, héél veel filmrolletjes zijn er door gegaan eerdat ik een iets resultaat had die enigzins bruikbaar was, mijn moeder stimuleerde mij ontzettend om toch maar vooral door te gaan met de fotografie. Ik ben haar ook dankbaar dat ze engelen geduld heeft gehad met mij, want ik was niet altijd te genieten als het zoveelste rolletje weer mislukt was. Maar toen kwam er een dag dat ik het licht gezien had, in dit geval het licht van de fotografie (niet het andere licht). En van de ene op de ander dag ging het met grote sprongen vooruit. Ik heb altijd analoge Doka's gehad waar ik zwart/wit, kleur en dia's zelf ontwikkelde en afdrukte (Durst kleuren vergroter/Omega zwart/wit uit Amerika). In de tijd had je al mooi materiaal zoals een doorloop kleuren ontwikkelmachine (Durst) en een speciale lamp (Osram) waarbij je kleurenfoto's kon afdrukken, je moest wel een lange tijd in de Doka vertoeven om maar enigzins wat te zien, en dan ging het ook heel goed, echter als je weer de Doka uitging had je wel meteen lasogen want je pupillen stonden wagenwijd open. Ik heb heel erg fijn gefotografeerd met Petri (compactcamera), Vöigtlander (spiegelreflex), Rollei 2,8/75 Planer (6x6 middenformaat camera), Mamiya C330, (6x6 middenformaat camera), Minolta X-700 met motordrive (spiegelreflex). Maar het digitale tijdperk is eigenlijk nog mooier dan het analoge het biedt nog meer mogelijkheden minder handelingen. Ik ben begonnen met een digitale camera waarin je een diskette kon stoppen. (Mavica FD7 van Sony) in 1998. Toen machtig prachtig, en als je het nu terug ziet dan frons je, je wenkbrouw, de kwaliteit is niet om naar huis te schrijven. De kwaliteit van de camera's heeft een enorme wending gekregen in zo'n elf jaar dat is gewoon niet te beschrijven met een pen. Mijn eerste digitale camera was een D1x van Nikon loeiduur, en al heel lang achterhaald, want wat vernieuwd het toch snel de camera's. Toen heb ik nog een D70 van Nikon gehad als reserve camera niet veel gebruikt. Daarna zijn er twee D200 gekomen, en nu fotografeer ik nog met de D300 pracht camera met accupack van de D3 erin en 32 Gb geheugenkaart is het een prachtig werkpaard. Mijn grootste wens om eens de D3x 24,6 megapixel te kunnen bemachtigen, maar dat zal er wel niet in zitten, of ik moet een sponser op de kop zien te tikken, die mij die camera gunt.